Αν κάτι βγαίνει από αυτές τις μέρες, είναι μια γενική κόπωση. Ο κόσμος δεν κάθεται πια να αναλύσει πολλά. Ακούει, βλέπει και στο τέλος κρατάει ένα πράγμα. Ότι τα πράγματα τον πιέζουν.
Η χώρα κρατά μια γραμμή που σε άλλες εποχές θα θεωρούνταν θετική. Υπάρχει μια τάξη, μια κατεύθυνση, μια προσπάθεια να μην ξεφύγει το πράγμα. Αλλά αυτό περνάει σε δεύτερο πλάνο.
Δυστυχώς.
Γιατί στην καθημερινότητα, η συζήτηση είναι άλλη. Τιμές, υποχρεώσεις, άγχος για το αύριο. Και όταν αυτά μαζεύονται, ο κόσμος δεν ψάχνει λεπτομέρειες.
Εκεί αρχίζει και το “τσουβάλιασμα”. Όλοι ίδιοι, όλοι φταίνε, τίποτα δεν αλλάζει. Είναι εύκολο να το πεις, αλλά δείχνει και κάτι βαθύτερο. Μια ανασφάλεια που δεν αφήνει περιθώριο για ψύχραιμη κρίση.
Κι όμως, η πολιτική δεν είναι ίδια σε όλα. Υπάρχουν διαφορές, υπάρχουν επιλογές που παίζουν ρόλο. Το θέμα είναι αν προλαβαίνουν να φανούν.
Γιατί όταν ο κόσμος νιώθει πιεσμένος, δεν περιμένει να του εξηγήσεις. Θέλει να δει κάτι να αλλάζει. Και μάλιστα γρήγορα.
