Μία σύσκεψη που «καίει»…
Και λέω ότι «καίει», γιατί πρόκειται για μια βαριά σύσκεψη που οι συμμετέχοντες θέλουν πολύ να την κρατήσουν μακριά από τα φώτα. Εγώ το έμαθα και δεν μπορώ να μην το μοιραστώ μαζί σας. Είναι πολύ φρέσκο — ίσως και ωρών.
Έγινε με πρωτοβουλία από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, αλλά και με συμμετοχή προσώπων εκτός, που το τελευταίο διάστημα κινούνται όλο και πιο κοντά στο κέντρο των αποφάσεων, χωρίς να έχουν επίσημο ρόλο. Εμφανίζονται όλο και πιο συχνά γύρω από κρίσιμες αποφάσεις. Δεν έχουν τίτλο, αλλά έχουν λόγο. Και, κυρίως, έχουν πρόσβαση. Η κουβέντα δεν ήταν από αυτές που λες «πήγε καλά και τελειώσαμε». Κάθε άλλο. Έπεσαν πράγματα στο τραπέζι που δεν λέγονται εύκολα: καθυστερήσεις, μπλοκαρίσματα, λάθος συνεννοήσεις, κινήσεις που έγιναν χωρίς να «κουμπώσουν» μεταξύ τους. Και εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό — είναι και θέμα δουλειάς. Ποιος τραβάει, ποιος μένει πίσω και ποιος δημιουργεί πρόβλημα χωρίς να το καταλαβαίνει.
Κρατήστε το αυτό: μην σας φανεί περίεργο αν το επόμενο διάστημα δούμε αλλαγές προσώπων που θα κάνουν «θόρυβο». Πολύ κοντά στο πρωθυπουργικό περιβάλλον…
Το τραπέζι που κάτι δεν «έδεσε»
Δύο «γαλάζιοι», από αυτούς που δεν κάθονται εύκολα μαζί χωρίς λόγο, βρέθηκαν σε τραπέζι στο Κολωνάκι. Ο ένας κοντά στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, ο άλλος βουλευτής με άποψη και επαφή με τον κόσμο. Δεν ήταν από τα χαλαρά — φάνηκε από την αρχή. Και σας το λέω με πλήρη επίγνωση…
Η κουβέντα πήγε κατευθείαν στα «χοντρά». Όχι τι έγινε, αλλά τι μπορεί να γίνει, είτε σκόπιμα είτε «κατά λάθος». Εκλογές, χρόνος, αν αντέχει το κλίμα όπως πάει. Δεν τα είπαν βαριά, αλλά δεν τα είπαν και χαλαρά. Το θέμα είναι ότι δεν κατέληξαν κάπου. Και όταν τέτοια τραπέζια τελειώνουν χωρίς ένα «οκ, πάμε έτσι», σημαίνει ότι υπάρχει σκέψη που δεν έχει ακόμη κλειδώσει.
«Μην μιλάτε όλοι για όλα» – η νέα «εντολή» που βάζει φρένο…
Να σας πω και κάτι που έχει περάσει καθαρά μέσα στην κυβέρνηση και δεν είναι καθόλου θεωρία. Δόθηκε αυστηρή γραμμή: «Μην μιλάτε όλοι για όλα». Το κατάλαβαν με τον δύσκολο τρόπο, γιατί σε αρκετές περιπτώσεις, αντί να σβήσουν ένα θέμα, το φουντώνουν μόνοι τους.
Σε κλειστή κουβέντα ειπώθηκε ξεκάθαρα ότι δεν χρειάζεται να εμφανίζονται παντού οι ίδιοι άνθρωποι για κάθε θέμα. Να ξεχωρίζουν τι έχει ουσία και τι είναι παγίδα.
Και το μήνυμα από ψηλά δόθηκε ακόμη πιο καθαρά: «Ησυχία σημαίνει μέτρο — να βγαίνεις όταν έχεις λόγο». Εκεί τελειώνει η συζήτηση. Όχι υπερβολές, όχι παρουσία για την παρουσία. Και, όπως ειπώθηκε σε μία από αυτές τις κουβέντες — και έχει ενοχλήσει —: «Όποιος δεν καταλαβαίνει πότε να μιλήσει και, κυρίως, τι να λέει, θα το πληρώνει μόνος του». Και το εννοούν, απ’ ό,τι έμαθα…
Σωστά έπραξε
Είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση στο θέμα το social media και του περιορισμού των εφήβων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η ελληνική πρωτοπορία εγκωμιάστηκε από τα διεθνή ΜΜΕ. Ωστόσο, όπως και αν το κάνεις, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν το ένα θέμα. Το άλλο μεγάλο θέμα είναι οι πλατφόρμες όπως το YouTube στο οποίο κολλάνε επί ώρες οι έφηβοι αλλά και οι παιχνιδομηχανές (βλέπε PlayStation) που αποτελούν αιτία για καθημερινούς καβγάδες στις οικογένειες.
Ψαράκι
Το viral «ψαράκι» της Ζήνας Κουτσελίνη με το σχετικό χορευτικό το ξέρετε. Το «ψαράκι» που έφαγε ο Πρόεδρος (έλα με φόρα!) με στέλεχος καναλιού το έχει πάρει το αυτί σας; Που έγινε αυτό; Στα Βόρεια Προάστια, στα σύνορα Μελισσίων – Βριλησσίων. Με άρωμα Αμαρουσίου – Σπάτων. Και ο νοών νοείτω.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Νεύρα και προβληματισμός μέσα στην Κ.Ο. της ΝΔ
Με τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που έρχονται η μία μετά την άλλη, έγινε χαμός μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. «Έπεσαν» πολλά τηλέφωνα και γίνεται γερό «μασάζ» για να μην τα πουν και δημόσια. Οι βουλευτές είναι στα «κάγκελα», στην κυριολεξία. Και όχι γενικά — συγκεκριμένα. Το θέμα με την άρση ασυλίας έντεκα βουλευτών, και δεν ξέρουν και πόσων ακόμη, τους έχει ενοχλήσει.
Αυτό που λένε μεταξύ τους είναι απλό: «Δεν γίνεται να μπαίνουμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι». Άλλο μια σοβαρή υπόθεση και άλλο μια υπογραφή, μια παρέμβαση, μια υπόθεση χαμηλής έντασης. Και το ερώτημα που πέφτει συνέχεια είναι το ίδιο: «Θα ποινικοποιηθεί τελικά όλη η δουλειά μας;». Το θέμα ανέβηκε μέχρι το Μαξίμου, έγινε και σύσκεψη, αλλά η γκρίνια δεν έχει κοπάσει. Και δύσκολα θα κοπάσει.
Και… ψίθυροι
Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή φαίνεται πως προσέθεσε έναν ακόμη προβληματισμό στο εσωτερικό της «γαλάζιας» παράταξης. Οι βουλευτές θα κληθούν αργά ή γρήγορα να δώσουν τη μάχη του σταυρού και καθώς πολλοί δε βλέπουν -ούτως ή άλλως- με καλό μάτι το πλήθος των εξωκοινοβουλευτικών Υπουργών όσο οι ίδιοι κάθονται στον… πάγκο επί μια επταετία, οι γκρίνιες έχουν αρχίσει να ακούγονται.
Αυτός που «έκοψε ταχύτητα»
Υπάρχει βουλευτής που μέχρι πριν λίγο έπαιζε παντού: δηλώσεις, εμφανίσεις, παρεμβάσεις. Και ξαφνικά… ησυχία. Όχι γιατί δεν έχει τι να πει, αλλά γιατί του είπαν να το μαζέψει. Το ενδιαφέρον είναι ότι το κατάλαβε αμέσως. Δεν το τράβηξε, δεν έκανε δεύτερη σκέψη. Αυτό συνήθως σημαίνει ότι το μήνυμα δεν ήταν απλό. Ήταν από αυτά που δεν αφήνουν περιθώρια.
Έθεσαν ζήτημα διαφάνειας
Απορίας άξιο είναι πώς η κυβέρνηση επέτρεψε την έλλειψη στρατηγικού ελέγχου στην CREDIA BANK. Το θέμα ανέδειξαν με επερώτησή τους στη Βουλή ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Παύλος Γερουλάνος και ο συνάδελφός του -επίσης- από τη Χαριλάου Τρικούπη, Πάρις Κουκουλόπουλος υπονοώντας πως η κυβέρνηση κάνει πλάτες στη συγκεκριμένη τράπεζα, με ενδεχόμενο ανταλλάγματα.
«Άκομψη» αλλαγή που δεν εξηγήθηκε ποτέ…
Η απομάκρυνση του Χρήστου Κέλλα και η τοποθέτηση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν πέρασε τόσο ήσυχα όσο φάνηκε προς τα έξω. Μπορεί ο ίδιος ο Κέλλας να μην σήκωσε θέμα και να κράτησε στάση που δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις, αλλά γύρω του άνοιξε κουβέντα. Και μάλιστα από βουλευτές που δεν έχουν λόγο να «φορτώσουν» το κλίμα. Έμαθα ωστόσο ότι ο ίδιος ο Κέλλας τα είπε «ψηλά» και έξω από τα δόντια…
Το βασικό ερώτημα που έπεσε στο τραπέζι δεν είχε να κάνει με τον Λαζαρίδη. Είχε να κάνει με τον τρόπο. «Γιατί έτσι;» ήταν η φράση που ακούστηκε σε πηγαδάκι βουλευτών. Δηλαδή, αν υπήρχε λόγος, να ειπωθεί. Αν δεν υπήρχε, τότε γιατί έγινε η κίνηση με αυτόν τον τρόπο και σε αυτόν τον χρόνο; Κάποιοι το πήγαν και λίγο πιο μακριά. Όχι δημόσια, αλλά σε καθαρή κουβέντα: «Ήταν ανάγκη να γίνει αυτή η αλλαγή ή απλώς έπρεπε να μπει κάπου ο Λαζαρίδης;». Δεν είναι καταγγελία, είναι απορία. Αλλά όταν τέτοιες απορίες αρχίζουν και κυκλοφορούν, κάτι δείχνουν.
Και το πιο ενδιαφέρον είναι άλλο: ότι μέχρι τώρα δεν έχει δοθεί καμία εξήγηση που να «κλείνει» την υπόθεση.
Η «εύκολη λύση» του Μαξίμου
Στο Μαξίμου φαίνεται πως έχουν βρει τον άνθρωπο που απορροφά τα πάντα χωρίς να αγχώνεται ιδιαίτερα. Ο Κωστής Χατζηδάκης έχει εξελιχθεί, όπως λέγεται, στο πιο ήρεμο «μαξιλάρι» της κυβέρνησης. Πάνε υπουργοί και βουλευτές, του μιλάνε, του αδειάζουν ό,τι έχουν, κι εκείνος ακούει.
Το θέμα είναι τι μένει μετά. Γιατί η ειρωνεία που ακούστηκε είναι συγκεκριμένη: «Μας ακούει, γράφει… αλλά μάλλον δεν πιάνει μελάνι». Δεν το λένε κακεντρεχώς. Το λένε με μια δόση απογοήτευσης. Σαν να περιμένουν κάτι να κινηθεί και να μην κινείται. Και αυτό αρχίζει να ακούγεται όλο και πιο συχνά.
