Το πλαφόν έληξε. Η αγορά έζησε για μήνες υπό τον έλεγχο του κράτους με πλαφόν σε βασικά προϊόντα. Δεν ήταν η τέλεια λύση, αλλά ήταν ένα μέτρο ανάγκης που λειτούργησε. Τώρα, όμως, τελείωσε. Και μαζί του τελείωσε και η ανοχή. Δεν γίνεται να έχουμε κράτος-μπαμπούλα για πάντα πάνω από τα ράφια, για να επιβλέπει τιμές και υπερκέρδη.
Ήρθε η ώρα οι μεγάλες αλυσίδες να αναλάβουν ευθύνη. Δεν μπορεί κάθε φορά να πρέπει ο υπουργός να τρέχει πίσω από τους «σουπερμαρκετάδες» για να τους θυμίζει ότι υπάρχει και κοινωνία, όχι μόνο περιθώρια κέρδους. Δεν μπορεί κάθε απόπειρα αυτορρύθμισης να μετατρέπεται σε παιχνίδι εντυπώσεων με δελτία Τύπου και «στοιχεία» που απλώς εξωραΐζουν τη στασιμότητα.
Ο ΙΕΛΚΑ μιλά για «σταθερότητα». Ο κόσμος μιλά για αδυναμία. Για μισθούς που δεν φτάνουν. Για οικογένειες που ξαναγυρνούν στη λίστα πριν μπουν στο κατάστημα. Για εβδομαδιαία ψώνια που μοιάζουν με μηνιαίο έξοδο.
Δεν μπορεί οι τιμές στα ράφια να μένουν ίδιες και οι ευθύνες να κυκλοφορούν σαν τις προσφορές – ανάλογα με το ποιος μιλάει στο μικρόφωνο.
Το μήνυμα είναι σαφές: αν δεν μπορούν να συμμορφωθούν οι ίδιοι με τις ανάγκες του λαού, θα χρειαστεί να επανέλθουν τα μέτρα. Όχι για να «τιμωρηθούν», αλλά για να θυμηθούν ότι το σούπερ μάρκετ είναι μέρος της κοινωνίας, όχι ερμητικά κλειστό κλαμπ με μπόνους ανάλογα με την κερδοφορία.
Και κάτι τελευταίο: αν το +0,25% είναι σταθερότητα, τότε ο λαός τι ακριβώς βιώνει;
